En je echt zou luisteren

De meesten van ons leren al vroeg hoe we met emoties moeten omgaan.
Ofwel duwen we ze weg. Ofwel laten we ze ongefilterd exploderen.
Wat we zelden leren, is om er werkelijk naar te luisteren.

Dat besefte ik opnieuw toen ik onlangs een eenvoudige visual voorbij zag komen. Geen diepgaande theorie, maar wel een rake observatie: moeilijke emoties zijn geen storende bijproducten. Ze dragen informatie in zich.

Woede manifesteert zich vaak fysiek: spanning op de borst, warmte die opkomt, een lichaam dat protesteert. De boodschap is zelden subtiel: er klopt iets niet, en er moet iets veranderen.

Jaloezie voelt eerder als een zeurende druk, ergens achter de ribben. Niet zozeer gericht op de ander, maar op wat je jezelf ontzegt. Het wijst niet naar tekort, maar naar verlangen: dit is wat je eigenlijk wilt.

Schuldgevoel nestelt zich vaak diep in de buik. Zwaar, traag, ongemakkelijk. Niet als straf, maar als richtingaanwijzer: je handelde niet in lijn met wat voor jou belangrijk is.

Angst laat zich voelen aan de oppervlakte van de huid. Alertheid, scherpere zintuigen, verhoogde spanning. Het zegt niet: stop. Het zegt: hier zit iets krachtigs verstopt. Durf te kijken.

Schaamte trekt je naar binnen. Schouders zakken, blik naar beneden. Het fluistert geen oordeel, maar een noodkreet: dit deel van jou heeft mildheid en erkenning nodig.

Frustratie is onrust in beweging: het wiebelen van een voet, de drang om te doorbreken. De onderliggende boodschap is helder: je zit vast, deze aanpak werkt niet meer.

Emoties leven niet alleen in het hoofd. Ze zijn lichamelijk. Tastbaar. Voelbaar.
Wanneer je leert vertragen en aandacht te geven aan wat het lichaam vertelt, verschuiven emoties van overweldigend naar verhelderend.

Wat als we emoties niet langer zouden zien als indringers die ons verstoren, maar als signalen die ons begeleiden?
Elk gevoel als een richtingaanwijzer, naar actie, groei en meer innerlijke afstemming.